Nieuwsbrief 5 april 2020

NIeuwsbrief nr. 3: 5 april 2020

Van de voorzitters,                                                                               

Weer letters en woorden om elkaar te begroeten. Geen uitgestoken handen zoals in de hal van de kerk op zondagmorgen. Zo kan ook de vraag niet gesteld worden ‘hoe is het” wat vaak weer uitnodigt tot een praatje. Daar zijn we aan gewend, aan die uitwisseling vóór in de hal of voor het begin van de dienst in de kerk. Nu moeten we het doen met letters en woorden. Daarachter ligt wél de vraag “hoe gaat het”. Juist nu. !! Wij mensen zijn verlangend naar contact, de meeste althans. Elke dag maak ik (T) wandelingen met mijn honden. Ik krijg frisse lucht en betrap mezelf er op dat ik vaker naar binnen kijk bij mensen. Soms zwaai ik en vaak wordt er teruggezwaaid. Ik onthoud zo mijn adresjes en krijg het gevoel dat die hand van mij in de lucht ook een volgende keer welkom is. Zo groeten we zelfs onbekenden; een oprecht hartelijke groet in deze angstige tijd. Ik las eens een mooi verhaal over groeten en dat laat ik hier volgen: Iedere dag rond het middaguur bezocht een oude zwerver een kerk in Parijs. Hij stapte naar binnen en na een minuut was hij weer buiten. De koster vond dit maar vreemd en kon niet nalaten een keer te vragen wat de zwerver kwam doen. “Ik kom even goedendag zeggen tegen God Je komt om te bidden? Wat bid je dan??” De zwerver antwoordde, bidden kan ik niet, maar ik zeg alleen: “hallo God hier is Gaston”. Jaren later werd de zwerver ziek en werd opgenomen in een tehuis voor daklozen. Daar viel hij op door zijn opgewektheid, terwijl zijn eigen lot en zijn omgeving toch uitermate treurig waren. Een verzorger vroeg hem wat zijn geheim was om zo opgewekt te blijven. O, dat komt doordat ik elke dag rond het middaguur bezoek krijg, was het antwoord. Bezoek?Hoe laat dan? Je hebt me toch verteld dat je geen familie of vrienden hebt... Dat is waar, maar ik krijg elke dag bezoek van God. Van God? en wat zegt God dan... Nou niet veel, alleen maar: “dag Gaston, hier is God”. Wij, de voorzitters van de DoRe gemeente, groeten u van harte!! Tineke Weidema Gitte Snijders

Nieuwsbrief nr 2: 29 Maart 2020

Van de voorzitters,

Verbondenheid voelen doen wij omdat dezelfde grondslagen van b v geloof ons aanspreken maar ook door onderlinge contact. In de tijd dat wij niet bij elkaar kunnen komen, zoeken en vinden wij andere manieren, om elkaar te laten weten, dat wij er zijn; hoe wij over bepaalde dingen denken en/of welke vragen wij ons stellen proberen wij zo met elkaar te delen. Een voorbeeld van de tijdelijke manieren om de verbondenheid te voeden is de wekelijkse brief “van de voorzitters”, die een keer per week verspreid wordt via mail of post in de DoRe Gemeente Meppel. Begin van de week zaten, in mijn loggia op de rugleuningen van 2 stoelen, koolmezen, vrolijk zingend hadden zij onderling contact ,keurig met de geadviseerde afstand tussen hun in; toen ik eraan kwam en in de deur met gepaste afstand bleef staan vlogen ze niet meteen weg, dat deden ze pas toen hun lied klaar was. Via Whats App e d krijgen veel van ons op de mobiele telefoons veel filmpjes aangeboden,. Afgelopen weekend was er een filmpje; dit was een en opname met muzikanten van een orkest die ieder vanuit hun eigen woning samen een uitvoering gaven van “Alle Menschen wirden Brüder”. Mooi was het om naar te luisteren , hen te zien spelen; voor hun is het goed hun werk anders te presenteren aan het publiek, al horen en zien zij onze applaus niet: ze spelen voor ons! Alle “Menschen wirden Brüder”, ja misschien wel. In onze kleine DoRe Gemeente voelt het gelukkig wel zo, iets waar wij dankbaar om zijn en iets om te koesteren. Wij kunnen elkaar laten weten dat wij er voor elkaar zijn en elkaar steunen in deze ongekende situatie met richtlijnen die met zich mee brengt dat wij “alleen alleen zijn” of “met elkaar in gezinnen alleen zijn” in het dagelijkse leven .We moeten zelfs in onze woning een voorgeschreven afstand tot een bezoeker houden. Dat dit alles tot eenzaamheid voor veel mensen, wereldwijd, kan leiden wordt er veel aandacht aan geschonken op televisie, radio en in kranten. .. … Talloze mensen in sloppenwijken, in vluchtelingenkampen of elders hebben niet de mogelijkheid fysieke afstand tot elkaar te houden, laat staan om hygiënische maatregels inzetten, hoe zijn begrippen : alleen zijn; eenzaamheid; voor hun? Kunnen wij hun laten “weten” en voelen dat ook zij onze “Brüder” zijn? Verbondenheid kan er zijn en komen door intentie van gedachten , van gebed, dat vertellen vele religieuze tradities. Wij zijn wereldwijd verbonden met elkaar, een gedachte; een droom, is dat ook een “collectieve intentie” van DoRe Meppel?

Het gaat u goed, God zij met ons.

Tineke Weidema en Gitte Snijders

 

 

Nieuwsbrief DoRe gemeente 22 maart

 

Ontmoeten is een wezenlijk onderdeel van de gemeente en dan vooral de ontmoeting tijdens en bij de zondagse diensten. In deze vervreemdende tijd lijkt afstand tussen mensen groter dan ooit en dat is véél meer dan de anderhalve meter die noodzakelijk lijkt om besmetting te voorkomen. Want: kerkdiensten gaan niet door en ook de bijeenkomsten “tussendoor”, voor zover u deelnam aan zustercontact, maaltijd- of meditatiemoment. De kerkenraad heeft gemeend er goed aan te doen de onderlinge band te verstevigen door deze nieuwsbrief te schrijven en door – indien mogelijk – u een pastorale brief ofwel een uitgewerkte preek van één van de predikanten te doen toekomen. Zij die een mailadres hebben krijgen deze digitaal toegestuurd, bij anderen wordt hij bezorgd. Er zal bezorgheid zijn, er zullen vragen zijn en die kunnen heel divers zijn. Maar…we zijn met elkaar een gemeente onder de hoede van de Eeuwige die verbonden is aan elkaar en dus mag die hulpvraag aan kerkenraadsleden, predikanten gesteld worden. Er is aandacht voor uw verhaal over de telefoon, er wordt gehandeld als u boodschappen nodig hebt. Zo houden wij ook het Licht brandende in deze donker lijkende tijd. Tot slot: Wie alleen loopt, raakt de weg kwijt. Twee voeten heeft hij slechts en maar twee armen. Hij heeft slechts twee ogen. Maar in verbondenheid met anderen heeft iedereen vele handen, heeft ieder heel veel voeten, loopt nooit iemand alleen.

Namens de DoRe kerkenraad: De voorzitters Gitte Snijders, Tineke Weidema