Nieuwsbrief nr. 15: 28 juni 2020

Nieuwsbrief nr 15: 28 juni 2020

Beste mensen.

Vele nieuwsbrieven zijn uit onze handen gekomen en hebben u in de afgelopen tijd bereikt. Het was goed om zo contact te hebben, althans dat was en is de mening van Gitte en van mij.

Deze laatste nieuwsbrief zou ik zingend willen beginnen met dat bekende lied “We’ll meet again…

Toepasselijk in z’n uitnodiging en de wens om elkaar weer te mogen zien.

Een mooi lied, vertolkt door de zangeres die kortgeleden is heengegaan en met haar lied velen heeft bemoedigd, Vera Lynn.

Wat een lied al niet kan doen: in oorlogssituaties om te bemoedigen, bij een afscheidsdienst soms door geliefden gekozen om een brug te vormen naar een ‘straks’.

Nu klinkt het bij ons als voorzitters om u uit te nodigen voor de eerste kerkdienst sinds lange tijd. Ja we mogen elkaar weer ontmoeten op zondag 5 juli.

Da Coot Winkler Prins stond ingeroosterd maar maakte graag plaats voor één van de eigen predikanten. Nu gaat da. Anneke van der Velde voor… We”ll meet again…

Maar er mag niet gezongen worden.

De voorgangers én met hen de organisten zullen daar zeker vindingrijk in zijn om ook met klanken de gesproken woorden af te wisselen. We zullen op onze eigen manier uiting moeten geven aan het gevoel dat het goed is om weer samen te komen. En tot zolang neuriet u met Vera Lynn: We”ll meet again

Nog dit: De gespreksgroep van ds. Anneke wordt gehouden op maandag 29 juni om (!) 9.30 u. Een half uur eerder dan werd aangekondigd. U kunt nog ‘aanschuiven”.

Op zondag 5 juli worden de RIVM maatregelen uiteraard in acht genomen. Op de stoelen ligt voor elk een liturgie; we houden in de hal gepaste afstand, nemen jassen e.d mee naar de kerkzaal.

Ontmoeting bij de koffie: Een nieuw programma item in de zomermaanden. Stond al gepland in ons oude programma en kan nu de coronamaatregelen versoepeld zijn, doorgaan. Iedereen wordt uitgenodigd op de koffie op woensdag 8 juli om 10.00 uur in de mennozaal. Gewoon met elkaar bijkletsen, Er is geen vast programma.

De bloemen van deze week gaan met een hartelijke groet namens ons allen naar Frans van der Meer en Dirk Krikke. Zij hebben er voor gezorgd dat de nieuwsbrieven verspreid en bezorgd werden: onze dank daarvoor!

En van ons een hartelijke groet:

Tineke Weidema en Gitte Snijders.

tinekeweidema@kpnplanet.nl gireha2@ziggo.nl

Nieuwsbrief nr 14: 21 juni 2020

Beste mensen,

☻☻☻☻☻☻☻

“Black Lives Matters”!

Niet alleen in America maar in veel landen verspreid over de wereld, komen veel mensen naar de demonstraties om te laten zien dat ze tegen racisme zijn. Althans dat is wat ik denk dat ze willen laten zien. Blij wordt ik dat zoveel mensen van alle leeftijden en alle huidskleuren samenkomen. En blij ben ik wanneer de demonstratie zonder incidenten rustig gegaan is. Waar ik moeite mee heb, of niet zo goed weet wat ik ervan vind is wanneer de hoeveelheid mensen te groot is volgens de geldende richtlijnen, die we moeten volgen.

”Does Lives Matters?”

zou er op mijn stuk karton kunnen sta, indien ik op de Dam gestaan had. Tegenstrijdige gevoelens dus. Er zitten altijd meer kanten aan iets. Zelf ben ik een bevoorrecht mens, van de “luxe generatie”; daarmee bedoel ik: na de oorlog op een goede plek op aarde geboren om naar school te kunnen gaan, een opleiding volgen en werk krijgen. Er waren weinig mensen met een andere huidskleur in mijn omgeving toen ik kind was, mijn kennis daarvan kwam uit kinderboeken over indianen; aziaten en zwarte mensen met illustraties en ik had meerdere poppen waaronder ook een zwarte pop.

Later tijdens mijn opleiding kwam ik wel wat meer buitenlanders tegen; gastarbeiders en vluchtelingen ; ik maakte kennis met andere gebruiken. Ook begon ik zelf te reizen naar andere landen.

Wat een vrijheid heb ik mijn hele leven gehad. Daar ben ik heel dankbaar voor.

Maar ook in Nederland komt racisme teveel voor. Hiervan is bewustwording op zijn plaats bij zowel politici als burgers, bij gelovigen als niet gelovigen;. Dat is in mijn ogen een continue noodzaak en niet alleen geschikt voor demonstratie naar aanleiding van afschuwelijke machtsvertoon ,dat niet had mogen gebeuren. En bewustwording is waar we in de kerken iets mee kunnen. In mijn persoonlijke geloofsopvatting zijn we allemaal kinderen van God zonder huidskleur, opleiding, geaardheid, mening of noem maar op een rol speelt.

Eigenlijk zou ik een maandelijkse bewustwordingsdag “Human Lives Matters” willen zien. Overal verspreid in het land, wie weet zelfs over de grenzen ook in onze directe buurlanden. Per samenkomst een andere groep medemensen onder onze aandacht brengen, bij hun situatie stil staan en verbondenheid mee tonen; te beginnen met gastarbeiders in onze land b v Is dit iets wat vanuit de keken in samenwerking met anderen in Meppel zou opzetten? Of ben ik een dromer?

Een paar mededelingen: • Zondag 5 juli 2020 hopen wij de eerste kerkdienst weer met elkaar te vieren: meer informatie hierover volgt in de volgende nieuwsbrief. •

“Psalm “

O, hoe gebrekkig sluiten de grenzen van de mensenstaten!

hoeveel wolkjes drijven straffeloos over,

hoeveel woestijnzand sijpelt niet van land naar land,

hoeveel steentjes rollen niet provocerende sprongetjes

bergafwaarts naar vreemde landerijen.

Moet ik hier van elke vogel zeggen of hij overvliegt,

of juist neerstrijkt op de slagboom aan de grens?

Zelfs van een gewone mus hangt de staart al buitenlands,

terwijl zijn snavel thuis is. En stilzitten is er niet bij

Van de ontelbare insecten beperk ik me tot de mier

die zich tussen de linker- en de rechterschoen van de grenswacht

niet geroepen voelt te antwoorden op diens “waarvandaan? waarheen?”

Ach, als je heel de chaos eens precies kon overzien,

op alle continenten tegelijk!

Smokkelt de liguster van de overkant

niet net blaadje nummer honderdduizend over de rivier?

Wie anders dan de inktvis met zijn brutaal lange armen

schendt de heilige zone van de territoriale wateren?

Is er eigenlijk wel sprake van enige orde,

als zelfs de sterren niet uit elkaar te houden zijn

zodat we nooit kunnen weten welke voor wie schijnt?

En dan nog dat verfoeilijke neerdalen van mist overal!

En dat stuiven van de steppe waar je ook maar kijkt,

alsof hij ergens recht door midden wordt gesneden!

En die stemmen die op gedienstige luchtgolven weerklinken:

dat gepiep dat om iets roept, gepruttel dat iets betekent!

Waar vreemd vermag alleen te zijn wat menselijk is.

De rest is gemend bos, mollenwerk en wind.

Wislawa Szymborska

Hartelijke groet Tineke Weidema en Gitte Snijders. tinekeweidema@kpnplanet.nl gireha2@ziggo.nl