Gespreksgroep: Mijn God, wat vraag je van me?

Dit boekje was het jaarthema van de Remonstranten en nodigt uit tot persoon-lijke bezinning: wat vraagt God eigenlijk van ons? In drie avonden gaan we hier-over in gesprek. We lezen korte gedeelten, delen onze gedachten en ervarin-gen, en luisteren naar elkaar in een open en respectvolle sfeer. Iedereen is wel-kom, met of zonder voorkennis.
De te lezen teksten worden vooraf toegestuurd.

Data: maandag 9 maart, 19.30 uur - 21.00 uur
maandag 30 maart, 19.30 uur - 21.00 uur
maandag 13 april, 19.30 uur - 21.00 uur
Begeleiding: Anneke van der Velde
Opgave: veld5834@planet.nl

Dieptepsychologisch bijbellezen, gesprekskring

De gesprekskring zal zich in drie bijeenkomsten bezighouden met dieptepsychologisch bijbellezen. Dat betekent dat je de Bijbel niet leest als een historisch verslag, een leerboek of een morele gids, maar als een spiegel van de innerlijke, vaak onbewuste, processen van de mens. De dieptepsychologische inzichten voeren terug op Carl Gustav Jung. Eugen Drewermann, een Duitse theoloog, priester en psychotherapeut wordt gezien als de grondleggen en belangrijkste vertegenwoordiger van deze manier van bijbellezen. Zijn werk was baanbrekend, maar in de katholieke kerk ook controversieel. Met deze vorm van Bijbellezen worden bijbelverhalen verbonden aan onze innerlijke processen, waardoor bijbelverhalen een nieuwe betekenis kunnen krijgen. Na een korte inleiding gaan we vooral praktisch aan de slag. Van u wordt gevraagd tevoren wat leeswerk te verrichten. Op de avond zelf gaan we vooral praktisch aan de slag. We gebruiken als basis het boekje 'Bijbelse verhalen als spiegel van de ziel - deel 1, van Bert L. van der Woude. Het is helaas niet meer verkrijgbaar. Daarom zal ik zorgen voor kopieën van het boekje.
Begeleiding: Jolanda Molenaar
Data: 25 november, 6 januari, 17 februari.
alle in de Groene Zaal op dinsdag, aanvang 10.00 uur:
Opgave tot eind oktober: jolanda.molenaar@planet.nl.

Mens, waar ben je?

Genesis 3:1-13,21-23

Ik hoop dat dat nieuwe jaar voor U een goed begin was. Ik heb persoonlijk altijd moeite die overgang mee te maken. Het oude jaar is voorbij. De decemberdrukte en de warmte maken plaats voor een koude donkere maand januari. De warme lichtjes doven, en het nieuwe jaar strekt zich voor me uit als een onbeschreven blad papier. Hoe ga ik het vullen. Wat wil ik anders doen dan vorig jaar? Wat wil ik achterlaten in het oude jaar, wat als een kleinood koesteren in het nieuwe jaar?

In veel kerken klinken rond de overgang naar het nieuwe jaar de verhalen van het begin. In Genesis 3 is er sprake van zo’n nieuw begin. Een overgang naar een nieuwe levensfase. We lezen hoe de mens zich losmaakt van de paradijselijk-warme omhulling van de Hof van Eden, en op weg gaat de weerbarstige wijde wereld in. De aarde moet bewerkt worden. De wereld moet bevolkt worden. En dat zal gepaard gaan met moeiten en verdriet.

Wat mij altijd weer ontroert in dit verhaal is de liefdevolle zorg van God. De mens heeft zijn waarschuwingen in de wind geslagen, en gekozen voor de weg van wijsheid, van kennis van goed en kwaad. En nu staan ze daar tussen het struikgewas. Ze houden zich verborgen voor God, want ze schamen zich voor de stap die ze gezet hebben. Maar God zoekt hen op. ‘Mens, waar ben je?’ Waarom wil je je voor mij verstoppen? Er klinken geen verwijten. Het is God duidelijk dat voor de mens de tuin te klein, te beschermend is geworden. Zoals kinderen zich uiteindelijk losmaken van hun ouders, zo zien we hier de mens zich losmaken van die warme omhulling van de tuin. Maar God laat ze niet zomaar gaan. Nu de wereld voor de mens koud is gaan voelen zorgt hij voor een nieuwe warme omhulling. Met zorg gekleed gaan ze op weg.

De oproep ‘Mens, waar ben je’  klinkt overal door. Ze klinkt op de slagvelden, waar in Oekraïne soldaten oog hebben voor het dierenleed, en waar mogelijk voor hen opkomen. Ze klinkt door in ons dagelijks leven, waar we opgeroepen worden mens te zijn en medemenselijkheid te betonen, op te komen voor vrede, rechtvaardigheid en liefde. De oproep mens te zijn, spoort ons ook aan naar binnen te keren, ons af te vragen waar we warm voor lopen, waartoe we ons toe geroepen voelen.

Laten we er eens over nadenken: hoeveel mens ben ik? Wil ik mij door God laten omhullen en een warm mens worden, die weet heeft van de opdracht om die warmte om zich heen te verspreiden.

Aan het begin van dit nieuwe jaar wens ik u die warmte toe: om die te ontvangen, en om die te verspreiden.

Vrede en alle goeds

Pastor Jolanda

Maandbrief augustus 2025

 Knooppunten route

Wat zijn er toch veel mogelijkheden om wegen en paden per fiets, per auto of te voet  te volgen. Hij, zij die besluit om op weg te gaan heeft talloze keuzemogelijkheden. En  wie geen gebruik wil maken  van digitale routeplanners kan in ons land de zogenoemde knooppunten routes volgen. En ja, deze routes zijn voor hen die snelheid willen minderen. De beloning voor deze traagheid is voor ieder verschillend natuurlijk.  Maar… men wordt veelal door de ‘knopen’ opmerkzaam gemaakt op schoonheid en rust

Ooit is deze term bedacht in Limburg door  een man die het jammer vond dat mensen door het steeds toenemende autowegennetwerk af zouden dwalen van de natuur en de schoonheid ervan. En zo kwamen er overal in Nederland routes die voerden langs onbekende of bekende paden en aangegeven werden ( en nog steeds zijn) door de paaltjes met de groen omcirkelde cijfercodes.

De term knooppunt was geboren.

Als ik lees over de geschiedenis van de knooppuntenroute - zoals ik doe in de voorbereiding op deze maandbrief- stuit ik op een prachtige aanprijzing.

Het knooppunt brengt je verder op een andere weg

Voor mij is deze zin als een metafoor voor het leven. Ik denk: hoe vaak wensten we ons een andere weg, een andere route met een nieuw inzicht of uitzicht? Ik trek de metafoor nog even verder “als we in de knoop zitten met onszelf, met ons geloofsleven, ons vertrouwen”?

Nu ik deze, mijn laatste maandbrief schrijf kijk ik terug. Ik blader in verzamelde aantekenboekjes, oude agenda’s en lees citaten die op voor mij kennelijke cruciale knooppunten belangrijk waren. Ik koos er zeven om hieronder te laten volgen.

 een mens is voor een tijd een plaats van God

laat ons een huis van stilte bouwen met muren van liefde

              een dak van vrede en kamers, kamers  om elkaar te vinden

zeg niet wie of waar is God- zeg wanneer is God

ik sla U om als een mantel, wetende dat U nooit verslijt

predikers moeten anderen niet een geloof aanpraten; ze

            moeten de uitstraling van hun eigen ontdekking laten zien

gisteren en alle vorige dagen zijn voorbij; waren er scherven?

               draag ze niet mee want ze zullen je verwonden. Er zijn scherven

               die je in Gods handen kwijt kunt; er zijn scherven die je heelt door

               oprecht te vergeven. Scherven die je met al de liefde van je hart niet

               helen kunt moet je laten liggen

zoals er mensen zijn die zingen, niet omdat ze dit zelf zo willen maar         

              omdat er een lied in hen oprijst; zo zijn  er mensen die geloven. Niet

              uit angst of hoop op beloning, maar omdat zij krachtens hun wezen

              anders kunnen           

lieve mensen,

Ik koos voor deze zeven ‘knopen’ na een reeks maandbrieven. Ooit zijn deze ‘brieven’  voor de DoRe gemeenteleden begonnen en geschreven in de corona tijd. Dit is de laatste en ik sluit graag af met een wens voor u allen:

Pelgrimszegen:

Dat de weg die je mag gaan je goed doet; dat je opstaat wanneer je valt

Dat je mens mag worden in Gods ogen en die van anderen

Weet dat de aarde je draagt en dat je gaat in het Licht

Dat je de vruchten van je leven proeft en gaat in… Vrede

    Tineke Weidema-Bos

Vredesweek

Wie deze dagen het nieuws volgt, kan er stil van worden. Oorlog in Oekraïne. Geweld in Gaza. Zoveel vergeten conflicten. Het verdriet kruipt onder je huid. Je zou legers willen stoppen, kinderen beschermen, de honger uit de wereld helpen. Maar de werkelijkheid is: dat kunnen wij niet, of maar heel beperkt. Onmacht en frustratie dringen zich op.

En juist daar loert de valkuil. Dat we ons verdriet laten verstarren tot stilte en cynisme. Dat we onze oren en ogen sluiten en wegkruipen in onze veilige huizen. Maar in deze Vredesweek klinkt de slogan van PAX: niets doen is geen optie.

In de Bijbel staat een visioen dat al eeuwenlang mensen wakker houdt: “Zij zullen hun zwaarden omsmeden tot ploegscharen, hun speren tot snoeimessen” (Jesaja 2:4). Opgeschreven in de 8e eeuw voor Christus. Nooit werkelijkheid geworden. Altijd tegengesproken door de feiten van de geschiedenis. En toch blijft het krachtig. Niet als geruststelling, maar als uitdaging: leef alsof dit visioen mogelijk is. Laat je niet verlammen.

Want er ís iets wat we kunnen doen. Onze stem laten horen. Demonstreren. Stemmen. Gastvrij zijn. Een ongemakkelijk gesprek aangaan. In gezin of vriendenkring polarisatie overbruggen. Elk gebaar van vrede is een kleine hamer die een stukje van het zwaard om smeedt. Zo komen we dichter bij dat visioen.

Zonder dat visioen raken we verloren. Dan wennen we aan cynisme en wantrouwen als vaste grond. En dat doet iets met ons wezen. Wij zijn niet bedoeld om te berusten in geweld of ons af te sluiten voor het lijden van anderen. Als we dat doen, beschadigen we iets van ons mens-zijn: ons vermogen tot hoop, tot vertrouwen, tot liefde.

Vrede is geen eindpunt dat wij zelf kunnen bereiken. Vrede is een belofte die ons gaande houdt, een horizon die ons in beweging zet. En daarom geldt: niets doen is geen optie.

ds Anneke van der Velde

 Wilt u eens een gesprek met Anneke van der Velde voeren? Bel of mail gerust! veld5834@planet.nl, 06 52680894.