Start: Kees moet ophangen vanwege de voorstelling in Meppel

Vol vuur over het programma

begin slotscene

Opstellen voor de slotscene

rangschikking op de slotscene

 

Afscheid van pastor Graddie Meijer 

met de voorstellling van Kees Posthumus en Juul Beerda

's Middags op 6 maart heeft de DoRe- gemeente afscheid genomen van pastor Graadie Meijer. Als afscheidscadeau heeft Graddie de gemeente een voorstelling van Kees Posthumus aangeboden.  Een speciaal voor Graddie en voor de gemeente een aan Meppel aangepaste voorstelling. Een foto-impressie vindt u hierboven. Mocht u de voorstelling willen bekijken klik dan op deze link: afscheid Graddie

Briefwisseling in februari-en maartnummer van AdRem

In het februari- en maartnummer van AdRem (het landelijk blad van de Remonstranten) staat weer briefwisselingen tussen ds. Anneke van der Velde en haar dochter Geerke. Hierbij de linken naar de artikelen

briefwisseling adrem februari nummer

briefwisseling adrem maartnummer

briefwisseling april 2022

Krantenartikel over de briefwisseling tussen ds. Anneke van der Velde met haar dochter Geerke

Naar aanleiding van de briefwisseling tussen ds. Anneke van der Velde en haar dochter Geerke is er op 19 januari een krantenartikel in de Meppeler Courant verschenen. Een link naar dit artikel is: artikel 19 januari

In het stukje hieronder vindt u een link naar alle briefwisselingen. Om een indruk te krijgen betreffende de briefwisseling is de eerste brief in zijn geheel op dit tabbald gezet.

Briefwisselingen van ds. Anneke van der Velde met haar dochter Geerke over

'ik geloof het wel'.

Sinds de tweede briefwisseling zijn er diverse brieven geschreven. De ruimte op deze site is te klein om ze hier allemaal te publiceren. We verwijzen daarom naar de volgende link voor alle briefwisselingen:

Briefwisselingen ds. Anneke met dochter Geerke

 

Handen...

Onlangs heb ik een overweging gehouden over het ‘mosterdzaadje’. en dat het erom gaat dat iemand dat zaadje onder zijn of haar hoede neemt en het verzorgt. Ik verbond dat aan een gedicht van Karel Eykman, met daarin de passage:

‘Gods kracht ligt alleen in zijn mensen Wie met hem mee doen zal hij zegenen, dan ligt er vrede in hun macht.’

Gods kracht kan zich verwezenlijken doordat mensen hun schouders eronder zetten. Wij mensen zijn Gods handen. Ik vond daar een mooi verhaal over: Het gebeurt net na de 2e WO. Een klein stadje in Normandië, Frankrijk heeft zwaar geleden van de oorlog. Veel inwoners zijn gedood, of zwaar invalide geraakt. Vrijwel alle huizen liggen in puin. Inclusief het oude kerkje in het hart van de stad.

Amerikaanse soldaten, die dichtbij hun kamp hebben opgeslagen, helpen de mensen bij het bouwen van noodwoningen en barakken. Een groepje gaat aan de slag met het herstel van het kerkje. Veel mooie dingen liggen onder het puin bedolven. Het kostbaarste is een beroemd middeleeuws kruisbeeld, waar de mensen van het stadje aan gehecht zijn. Na lang zoeken en voorzichtig puinruimen vinden de soldaten het oude houten kruis met daarop het lichaam van de gekruisigde. Alleen de handen ontbreken. Maar hoe ze ook zoeken, van de handen van Jezus geen spoor.

Veel lokale bewoners lopen die dagen met hun ziel onder de arm. Waar begin je in zo’n enorme puinhoop? Zal het ooit nog iets worden met hun dorp? Om nog maar te zwijgen over de scherven en brokstukken in hun hart. Als de tijd nadert dat de soldaten verder moeten trekken proeft één van hen wat er in de lucht hangt. Hij loopt naar dat oude kruisbeeld zonder handen en schrijft met wit krijt op de dwarsbalk: you are my hands, “jullie zijn mijn handen”. Het is een uitspraak die precies de juiste snaar raakt. En de ene na de andere dorpeling beseft: Wij mogen nu voor elkaar iets van Jezus zijn. Voor elkaar een hand en een voet zijn. Elkaar steunen en bemoedigen. En wat kapot is gegaan waar we kunnen herstellen.

Zo kunnen we ook in de DoRe gemeente in Meppel handen zijn die liefde, vrede en recht verwerkelijken. Geïnspireerd door de mens die het ons heeft voorgedaan. Dat hoeven geen grootse daden te zijn. Samen bouwen we steen voor steen aan het Koninkrijk van God. En een mosterdzaadje kan heel snel groeien en heel groot worden! Of … om een andere parabel in herinnering te roepen: zout is maar weinig, maar geeft heel veel smaak!

Het zout der aarde

Als het zout der aarde zijn,

is liefdevol, bescheiden zijn,

en wijs van hart, aandachtig zijn,

is luisterend aanwezig zijn

en ruimte scheppend bezig zijn,

is trouwe vriend en troost te zijn

en sterkte voor een ander zijn,

is door heel weinig veel te zijn,

zo spiegel van elkaar

en van het Andere te zijn.

gedicht van: Marijke de Bruijne

'Handen' is geschreven door ds. Anneke van der Velde