Colums van de predikanten in het contactblad cReDo

COLUMN ‘IK GELOOF HET WEL’ door Anneke van der Velde

‘Vóór de dienst…’ Het is misschien een beetje raar voor een predikant, maar eigenlijk vind ik het mooiste gedeelte van de kerkdienst niet de kerkdienst zélf, maar het gedeelte dat eraan voorafgaat, en waar ik maar zijdelings bij betrokken ben. De tijd van voorbereidingen op zondagochtend. Meestal ben ik wat aan de late kant, in de kerk. Ik neem me altijd voor om eerder te zijn, om me rustig op de kerkdienst voor te bereiden. Om de liturgieen netjes op een stapeltje te leggen, de liturgietafel in te richten, de microfoon te checken.. Even te kijken of er lucifers bij de kaarsen liggen, of dat ik een aansteek kaarsje moet gebruiken. Maar meestal ben ik wat gehaast. Vaak heeft dat te maken met het thuisfront van twee jong volwassen dochters die in het weekend thuis zijn, die niet altijd meegaan naar de kerk, maar die ik nog graag van een ontbijtje wil voorzien. Eigenlijk begint de kerkdienst dáár al. Soms vragen ze waarom ik het werk doe wat ik doe, en of ik het niet veel fijner zou vinden om uit te slapen. Of ik vraag hen waarom ze niet mee gaan. En dan ontspint zich een gesprek over wat je belangrijk vindt in het leven, en waar je je inspiratie en rustmomenten vandaan haalt. Voor hen is dat (deels) anders dan voor mij. Het is verrijkend om daar dan even over te praten. Meestal grijp ik daarna mijn tas, vouw ik de liturgieen nog even en roep met een knipoog: ‘Ik zal voor jullie bidden!’. In die grap zit een ernstige kern van waarheid. Ook al is mijn gezin niet mee op zondagochtend, ze zijn me nabij, in mijn gedachten en in mijn gebeden.

En dan volgt wat mij betreft het mooiste moment. Het ogenblik dat ik de drempel van het kerkgebouw over ga en hoor en zie dat mensen volop aan het voorbereiden zijn. De organist die samen met de zangers de laatste liederen nog even oefent. De koster die in de weer is met koffie en het regelen van het geluid. Het kerkenraadslid dat mij nog even meldt wat de mededelingen van de ochtend zijn. Vaak zijn er al vroege vogels in de kerk die hun plaats hebben ingenomen en druk met elkaar in gesprek zijn. Blij zijn om elkaar te zien en informeren naar elkaars welzijn. Iedereen fris van huis, en vol verwachting van wat komen gaat. Soms druppelen mensen binnen die voor het eerst zijn, en even wegwijs gemaakt moeten worden. En langzamerhand daalt dan de stilte in. De stilte waarin kerkgangers zich richten op de dienst.

Mij raakt dat half uurtje vóór de dienst altijd. Het treft me, dat mensen met inzet en naar beste kunnen druk in de weer zijn om het uurtje waarin het geheim van het bestaan beleefd en geraakt wordt, concreet voor te bereiden. De bijdrage leveren waar ze zich verantwoordelijk hebben gemaakt, hun talenten inzetten, of zich in de communicatie naar de ander alvast instellen op het samen kerk zijn. Het is een mooie verbinding die daarin tot stand komt. De bedding voor wat we in de eigenlijke kerkdienst proberen te beleven. Soms vind ik het bijna jammer de kerkdienst te beginnen, en die sfeer van gezamenlijk redderen, voorbereiden en verwachten te doorbreken… Maar dan zouden we juist de bron missen, die ons aanzet om het beste uit onszelf te halen en ten goede te laten komen aan de ander. Al is het maar in het klaarzetten van een stoel.

Anneke van der Velde

Vanuit de Meijerij

Als u dit leest zijn wij nog met vakantie en genieten van mooi Zeeland. Ook daar wonen doopsgezinden. Zoals in iedere vakantie zal ik in tweemaal voorgaan bij de Doopsgezinde Gemeente Walcheren.

Een monumentale kerk, maar ook daar nog maar een klein groep je dat op de zondagmorgen samenkomt. Wij komen daar nu al zolang, dat het voelt als ‘thuiskomen’.

Inmiddels hebben we voor het seizoen 2021-2022 voor Meppel het programma rond. Dat vindt u als bijlage bij cReDo. De activiteitencommissie bestond dit jaar uit Heleen Reitsma, Janny Krist, Anneke van der Velde en mij. We hebben gekozen voor het thema Verwachting. Wat verwachten we van de gemeente, wat mag de gemeente van ons verwachten, wat verwachtte u van uw leven toen u jong was en is dat uitgekomen en wat heeft u nu nog voor verwachtingen? Zinvolle vragen waarover we elkaar zeker zullen spreken Profeten spreken verwachtingen uit en ook in dromen gaat het in de bijbel over verwachtingen.

Geloofsbelijdenis van verwachting

Ik geloof dat wachten een eigen zin kan hebben.

Ik geloof dat haasten je menselijkheid kan aantasten.

Ik geloof dat wachten je een rijper mens kan maken.

Ik weet dat wachten moeilijk kan zijn.

 

Ik geloof dat wachten zin heeft als je iemand verwacht.

Ik geloof dat je vaak anders ontvangt dan je verwachtte.

Ik geloof dat God verrassend anders aan het licht komt.

Ik vermoed dat Hij menselijker zal zijn dan wij dachten.

 

Ik geloof dat waakzame mensen het licht zullen zien.

Ik geloof in de kracht die uitging van Hem die stilstond bij mensen.

Ik geloof in de genezende waarde van de aandachtige ontmoeting.

Ik merk dat lijden mij uitnodigt niet afwachtend te zijn.

 

Ik geloof dat ik bij kan dragen aan het nieuwe Rijk dat wordt verwacht.

Ik geloof dat ik bij kan dragen aan de gemeenschap die licht brengt.

Ik geloof dat je van veel mensen veel kunt verwachten.

Ik geloof in de nieuwe gemeenschap die er al is en die komt.

pastor Graddie Meijer

Handen...

Onlangs heb ik een overweging gehouden over het ‘mosterdzaadje’. en dat het erom gaat dat iemand dat zaadje onder zijn of haar hoede neemt en het verzorgt. Ik verbond dat aan een gedicht van Karel Eykman, met daarin de passage:

‘Gods kracht ligt alleen in zijn mensen Wie met hem mee doen zal hij zegenen, dan ligt er vrede in hun macht.’

Gods kracht kan zich verwezenlijken doordat mensen hun schouders eronder zetten. Wij mensen zijn Gods handen. Ik vond daar een mooi verhaal over: Het gebeurt net na de 2e WO. Een klein stadje in Normandië, Frankrijk heeft zwaar geleden van de oorlog. Veel inwoners zijn gedood, of zwaar invalide geraakt. Vrijwel alle huizen liggen in puin. Inclusief het oude kerkje in het hart van de stad.

Amerikaanse soldaten, die dichtbij hun kamp hebben opgeslagen, helpen de mensen bij het bouwen van noodwoningen en barakken. Een groepje gaat aan de slag met het herstel van het kerkje. Veel mooie dingen liggen onder het puin bedolven. Het kostbaarste is een beroemd middeleeuws kruisbeeld, waar de mensen van het stadje aan gehecht zijn. Na lang zoeken en voorzichtig puinruimen vinden de soldaten het oude houten kruis met daarop het lichaam van de gekruisigde. Alleen de handen ontbreken. Maar hoe ze ook zoeken, van de handen van Jezus geen spoor.

Veel lokale bewoners lopen die dagen met hun ziel onder de arm. Waar begin je in zo’n enorme puinhoop? Zal het ooit nog iets worden met hun dorp? Om nog maar te zwijgen over de scherven en brokstukken in hun hart. Als de tijd nadert dat de soldaten verder moeten trekken proeft één van hen wat er in de lucht hangt. Hij loopt naar dat oude kruisbeeld zonder handen en schrijft met wit krijt op de dwarsbalk: you are my hands, “jullie zijn mijn handen”. Het is een uitspraak die precies de juiste snaar raakt. En de ene na de andere dorpeling beseft: Wij mogen nu voor elkaar iets van Jezus zijn. Voor elkaar een hand en een voet zijn. Elkaar steunen en bemoedigen. En wat kapot is gegaan waar we kunnen herstellen.

Zo kunnen we ook in de DoRe gemeente in Meppel handen zijn die liefde, vrede en recht verwerkelijken. Geïnspireerd door de mens die het ons heeft voorgedaan. Dat hoeven geen grootse daden te zijn. Samen bouwen we steen voor steen aan het Koninkrijk van God. En een mosterdzaadje kan heel snel groeien en heel groot worden! Of … om een andere parabel in herinnering te roepen: zout is maar weinig, maar geeft heel veel smaak!

Het zout der aarde

Als het zout der aarde zijn,

is liefdevol, bescheiden zijn,

en wijs van hart, aandachtig zijn,

is luisterend aanwezig zijn

en ruimte scheppend bezig zijn,

is trouwe vriend en troost te zijn

en sterkte voor een ander zijn,

is door heel weinig veel te zijn,

zo spiegel van elkaar

en van het Andere te zijn.

gedicht van: Marijke de Bruijne

'Handen' is geschreven door ds. Anneke van der Velde